Conclusies na anderhalf jaar een spellenuitgeverij

De droom, de realiteit en de weg naar Borbata

Het starten van een spellenuitgeverij klinkt voor iedereen die van spellen houdt als dé ultieme droombaan. En eerlijk is eerlijk: dat is het op heel veel vlakken ook. Maar wie denkt dat we de hele dag alleen maar aan tafel zitten te dobbelen, komt bedrogen uit.

Inmiddels zijn we op de kop af anderhalf jaar onderweg met Van der Spek Sons Publishing. Een mooi moment om eens openhartig terug te blikken op hoe het nu écht is geweest. Want hoe ziet die reis van eerste droom naar een tastbaar spel op de plank er in werkelijkheid uit?

De eerste teleurstelling

Toen we ons bedrijf oprichtten, hadden we meteen een specifieke spelmaker in gedachten van wie we ontzettend graag het spel wilden uitgeven. We zagen het helemaal voor ons: dit moest onze debuuttitel worden.

Na een aantal intensieve sessies, brainstorms en overlegmomenten ging het uiteindelijk toch niet door. Een spelmaker neemt namelijk een behoorlijk risico door met een gloednieuwe, onervaren uitgeverij in zee te gaan. Het betreffende spel had bovendien veel emotionele waarde voor de ontwerper, en daardoor trokken we aan het kortste eind. Een bittere pil op dat moment, maar ook een vroege en waardevolle les: vertrouwen en ervaring bouw je niet in één dag op.

Met frisse moed de beursvloer op

Een uitgeverij begin je gelukkig niet voor slechts één titel. Dus gingen we met frisse moed de spellenbeurzen af, actief op zoek naar een nieuw spel om uit te kunnen geven.

Laten we eerlijk zijn: dit is zonder twijfel een van de leukste onderdelen van ons werk. Rondstruinen tussen tientallen speeltafels, nieuwe prototypen ontdekken en in gesprek gaan met creatieve geesten uit de community. Hoewel we veel spellen hebben gezien en gespeeld die net niet pasten bij het portfolio dat we willen opbouwen, leverde elke ontmoeting energie en inspiratie op.

Naast de beursvloer konden wij ook af en toe aansluiten bij het Spellengilde. Een plek met (bord)spel-fanaten die van allereerste prototypes tot bijna volmaakte spellen kwamen testen. Het is voor een spellenuitgeverij niet alleen een soort snoepwinkel, maar ook leerzaam om de verschillende stadia van ontwikkeling fysiek voorbij te zien komen. De wijze waarop feedback werd gegeven, en bovenal: waarop deze gulzig werd ontvangen, is een voorbeeld voor veel mensen buiten de spellenwereld.

De vonk: Lords of the South Slavs (Borbata)

Tijdens die bezoeken liepen we uiteindelijk tegen het prototype van The Lords of the South Slavs aan (inmiddels omgedoopt tot Borbata). Stoj speelde met ons zijn Roll & Write versie van wat inmiddels een volwaardig bordspel aan het worden is. Heel eerlijk gezegd liepen we van de tafel weg met het idee dat dit niet het spel voor ons was. Terwijl wij van Stoj’s spellentafel door de beurs liepen, evalueerden we erop los. Tom had gelukkig de fantasie en de visie die nodig was om het spel in ons hoofd te laten groeien. In de auto terug naar huis had ik Stoj al aan de lijn, om onze interesse voor zijn spel te bespreken.

Sindsdien zijn we er flink mee aan de slag geweest om het spel verder te ontwikkelen en te polijsten tot een bordspel dat naadloos aansluit bij onze visie:

1. Een spel met zo’n ’table presence’ dat als je het van een afstand gespeeld ziet worden, je instinctief een drang voelt om mee te doen.
2. Een spel dat kwaliteit ademt.
3. En natuurlijk een spel dat veel plezier geeft voor de hele familie en keer op keer uit de kast kan worden gehaald.

Om dat punt te bereiken volgde de fase van veel spelen, veel aanpassen, nog meer testen en vervolgens weer opnieuw testen. Tot nu toe is deze creatieve fase met afstand de leukste periode uit het hele proces geweest.

De harde realiteit van een spellenuitgeverij: Specificaties, offertes en logistiek

Maar parallel aan dat heerlijke spellen ontwerpen en testen, loopt een heel ander proces. Eentje waar je vooraf misschien niet direct aan denkt als je aan een bordspellenuitgeverij begint: het zakelijke en technische traject met fabrikanten.

Het formuleren van onze exacte productiewensen, het minutieus uitpluizen en oplijsten van alle benodigde componenten, en het oneindige heen-en-weer gemail met verschillende producenten over offertes… Het is absoluut een mateloos interessant proces, maar tegelijkertijd veel ingewikkelder en intensiever dan we vooraf hadden verwacht.

En dan ben je er nog niet, want ook de vervolgstappen vragen enorm veel aandacht. Want als die duizenden dozen straks van de band rollen in de fabriek, moeten ze per container verscheept worden naar een distributiepunt, en van daaruit weer individueel worden verzonden naar de (hopelijk vele!) spelers thuis.

Wat komt daar bizar veel bij kijken:

• Opslag en warehousing
• Inpakken en fulfilment
• Zee- en vrachttransport
• Douaneformaliteiten en invoerrechten
• Lokale belastingen en btw-structuren
• Retourenverwerking en klantenservice

En bovenal: de enorme kosten die met elk van deze stappen gemoeid zijn.

We wisten vooraf donders goed dat we niet in de bordspellenwereld stapten om slapend rijk te worden. We keren onszelf op dit moment dan ook geen cent uit. En dat zal voorlopig wel zo blijven. Ons voornaamste doel is simpel: winst maken om direct weer te kunnen investeren in een volgend spel. Maar zelfs dat blijkt in deze markt al een reusachtige uitdaging. Voor een debuutspel mag je tegenwoordig als kleine uitgever waarschijnlijk al in je handen knijpen als je quitte speelt en geen verlies draait.

Het toetje: Kunst die tot leven komt

Gelukkig is daar altijd weer de creatieve kant om het evenwicht te herstellen. Momenteel zijn we volop bezig met onze concept artists. Om te zien hoe de ruwe ideeën, karakters en speelborden worden omgezet in adembenemend artwork… dat voelt oprecht als een toetje. Het verzacht direct alle hoofdpijn van douanetarieven, offertes en spreadsheets.

Zouden we het weer doen?

Als je ons anderhalf jaar geleden had gevraagd: “Als je vooraf exact had geweten wat hier allemaal bij zou komen kijken, had je het dan alsnog gedaan?”

Dan is het eerlijke antwoord: Nee, waarschijnlijk niet. De berg leek destijds veel overzichtelijker dan hij in werkelijkheid is gebleken.

Maar vraag je vandaag: “Nu je weet wat je weet, wil je dit hele proces dan nog eens doorlopen?”

Dan is het volmondig: Ja!

Inmiddels hebben we ervaring opgedaan, de valkuilen leren kennen en begint de ultieme beloning zich steeds duidelijker af te tekenen: een echt, fysiek bordspel. En dat is toch wel het allermooiste wat er is. Dat je ontelbare uren, energie en passie ergens in stopt en dat er straks een tastbare doos op tafel staat waar mensen over de hele wereld samen plezier aan gaan beleven. Dát maakt elke stressvolle minuut het dubbel en dwars waard.

We zijn er nog niet helemaal; de laatste loodjes wegen immers altijd het zwaarst. Maar één ding is zeker: Borbata gaat er komen. Nog even geduld, en dan staat ons spel op Gamefound. En dat is het moment waar we jou voor nodig hebben! Met voldoende backers ligt ons spel straks écht op de plank. Jouw steun is daarin bepalend!